Zoeken
  • Inge Klinkert

Julien Clerc: een man die vrouwen begrijpt...

Bijgewerkt: 29 mrt 2018

“Morgen kan ze zwanger zijn -

Het kan ook nog vandaag -

Het kan van de behanger zijn -

Of van een Franse zanger zijn -

Of iemand uit Den Haag”


Telkens als ik als puber ‘Op een mooie pinksterdag’ op de radio hoorde, moest ik bij die ‘Franse zanger’ aan Julien Clerc denken. Omdat hij in die tijd de enige Franse zanger was die ik kende. Vrouwen van mijn generatie (…) zijn met zijn chansons opgegroeid. Zijn muziek en zijn teksten vond ik prachtig, maar van zijn vibratostem werd ik altijd een beetje ibbel. Ik was een jaar of veertien toen ik desondanks met vriendinnen zwijmelde bij zijn liedjes. Ce n’est rien, Ma préférence, Si on chantait, Venise… we hadden slechts een flauw vermoeden waar de teksten over gingen, maar ze hielden een belofte in. De belofte van een romantische liefde die ergens op ons wachtte. En ja – die werd gepersonificeerd door Julien Clerc: een franse krullenbol met een hartverwarmende lach en een charme van heb-ik-jou-daar.


Leuk opgedroogd

In tegenstelling tot veel van mijn vriendinnen was ik niet verliefd op hem. Daar was ik waarschijnlijk toch een te vrolijke Frans voor. Liever versierde ik vriendjes op school dan dat ik mij verloor in onbereikbare idolen. Bovendien vond ik hem toen eigenlijk niet eens zo bloedstollend mooi – dat werd hij voor mij pas vele jaren later, in 1991. Ik was bij mijn goede vriendin Marianne in Amersfoort toen ik in haar CD-toren ‘Utile’ van Julien Clerc ontdekte. Er zat een boekje bij met songteksten en foto’s. Ik zag een mooie, vrolijk lachende man met kortgeknipt haar. Heel anders dan ik me hem herinnerde. “Zo hee, die is leuk opgedroogd!” riep ik hardop uit. “Wie?” vroeg Marianne vanuit de keuken. “Julien Clerc!”


Deceptie

We hebben zijn CD’s de hele avond grijsgedraaid. Als bakvissen hebben we meegezongen met de klassiekers die we nog kenden uit onze jeugd. En nu pas genoot ik echt van zijn chansons, die ik inmiddels veel beter begreep dan toen ik de franse taal minder machtig was. Hij zong ze met een gerijpte stem, zonder dat overspannen vibrato uit zijn jonge jaren. “Weet jij of hij ook nog in Nederland optreedt?” vroeg ik Marianne. Ze wist het niet, maar op die avond besloten we dat we zijn eerstvolgende concert in Nederland samen zouden bezoeken. Dat was kort daarna in het Concertgebouw in Den Haag. En het was een complete deceptie. Julien Clerc – inderdaad nog steeds een mooie man - stond het hele concert als een Houten Klaas zijn ding te doen, zonder enig contact met het publiek. Zo, ook weer klaar. Eens maar nooit weer. Dacht ik toen.


Onverdraaglijke gedachte

Het jaar daarop zou ik trouwen met de man die nog steeds mijn echtgenoot is. Een week voor ons huwelijk bemerkte mijn husband-to-be dat ik stiller was dan normaal. “Is er wat?” vroeg hij bezorgd. “Neuh”, antwoordde ik ontwijkend. “Heb je soms geen zin meer in onze trouwerij?” opperde hij voorzichtig. Nee, dat was het helemaal niet. Ik had heus heel veel zin in het feest en ik wou heus heel graag met hem trouwen. “Maar waarom ben je dan zo stil?” drong hij aan. Nu of nooit, dacht ik. “Nou, mijn huwelijk met jou heeft als consequentie dat ik dus nooit meer met iemand anders het bed zal delen. Ik vind dat eigenlijk best een onverdraaglijke gedachte…”. Zo. Het hoge woord was er uit. Mijn aanstaande reageerde daar heel praktisch op met de volgende oplossing. “We kiezen nu elk iemand waarmee we ongestraft vreemd mogen gaan tijdens ons huwelijk. Ik kies voor Whitney Houston!” Ik schoot in de lach. “Dan kies ik voor Julien Clerc.”


Hij leeft dus nog

Jaren gingen voorbij. We kregen kinderen waarmee we op vakantie gingen naar Ameland. In plaats van zwoele Franse zangers schalden Bassie & Adriaan meestal uit de autospeakers. Toen onze jongens op de basisschool kwamen, werd Frankrijk onze vakantiebestemming. Onze eerste Frankrijk-vakantie met de kinderen was in de Elzas, in 2005. Op een dag bezochten we het stadje Colmar en daar vond ik in een CD-zaak ‘Studio’ van Julien Clerc. Hee, dacht ik, Julien Clerc. Da’s waar ook. Hij leeft dus nog. Ik kocht de CD en was na het beluisteren ervan aangenaam verrast. Door zijn mooie stem die met de jaren tot rust gekomen was en dieper, krachtiger en emotioneler was dan ooit. Maar ook de teksten en arrangementen raakten me. Tijdens de vakantie vertaalde ik zijn CD in het Nederlands. “Leuk!” zei mijn echtgenoot, “Moet je iets mee doen!”


Charisma

Thuisgekomen googelde ik op Julien Clerc en kwam terecht op de Nederlandstalige website. Daar stond een verzoek om in het Nederlands vertaalde songteksten van Julien Clerc in te sturen. En zo ging het balletje rollen. Mijn vertalingen vonden daar hun weg en ik kwam in contact met ‘hard-core-fans’ die al jarenlang zijn concerten bezochten. In hun kielzog ging ik mee naar mijn eerste, echte concert als fan 2.0, in Duinkerken. We schrijven januari 2007. Ik heb enorm van het concert genoten. Julien Clerc bleek leergeld te hebben betaald van het verleden en buitte zijn charisma nu maximaal uit. Hij dolde met zijn publiek, vertelde humoristische verhaaltjes tussendoor en zong vervolgens de sterren van de hemel. In het dagelijks leven zou je hem trouwens een cent geven. Hij loopt dan ongeschoren rond, hult zich in oude vodden, wandelt op afgetrapte gympen - en een morsig mutsje siert zijn hoofd. Er zijn clochards die er beter uitzien. Maar op het podium, gladgeschoren en strak in het pak, verandert hij. Dan maakt zich een energie en een passie van hem meester die een hele zaal meesleept. Dat heb ik nu al een aantal keren aan den lijve mogen ondervinden. En ik word daar blij van.


Zoen

Ik heb Julien Clerc twee keer persoonlijk ontmoet. De eerste keer was in mei 2007, na een concert in Zenith, Parijs. Ik zat toen met mijn pols in het gips en greep dit ongemak aan om een handtekening van hem erop te scoren. Een mailtje met zijn secretariaat leverde mij in no-time 5 backstage-passen op: voor mij, mijn echtgenoot en drie vrienden. Hij nam uitgebreid de tijd voor ons, kletste honderduit over zijn Hollandse belevenissen en ging gewillig met ons op de foto. Mijn tweede ontmoeting was op zijn 60ste verjaardag, dankzij La Bande des Patineurs, de Franse fanclub waar ik lid van ben. De Nederlandse tak hiervan (in casu mijn vriendin Hanneke en ikzelf) had een Liber Amicorum voor hem gemaakt van al zijn fans die aan onze oproep om persoonlijke ervaringen met Julien Clerc in dit boek te delen, gehoor hadden gegeven. En op die avond kreeg ik mijn eerste zoen van hem. Twee zelfs, links en rechts. Ja, ja mensen, dat was ons wat. Mijn man heeft even gedacht: het zal toch niet waar zijn, dat ze onze uitzondering op de trouwbelofte daadwerkelijk gaat consummeren? Nee, hij kon gerust zijn.


Beetje eh... bijzonder

Want ik ben, 16 jaar jonger dan hij is, inmiddels te oud voor hem. Wat is dat toch met mannen, dat ze altijd op jacht zijn naar jongere vrouwen? Julien Clerc heeft zich daar in interviews wel eens over uitgelaten. Hij omringt zich graag met jeugdige types in zijn strijd tegen de vergankelijkheid. Zij zorgen er voor dat hij zich jong blijft voelen. En dat er jonge vrouwen zijn die op oudere mannen vallen – het zal (naast liefde) ongetwijfeld ook te maken hebben met charisma, macht en geborgenheid. Na zijn relaties met France Gall, Miou-Miou en Virginie Couperie is hij uiteindelijk in december 2012 getrouwd met Hélène Grémillon, een schrijfster die op 25-jarige leeftijd voor de charmes van de toen 30 jaar oudere Julien viel. Hélène is een stevig rokende dame met te lange benen onder te korte rokjes in te strakke truitjes en op te hoge hakken. Ze ziet er een beetje eh... bijzonder uit. En dat ik dat hier te berde breng - het zal ongetwijfeld de kift mijnerzijds zijn.


Liefde voor de Franse taal

Voor mij is Julien Clerc een van de rode draden in mijn leven. Zijn oude chansons herinneren mij aan mijn puberteit, zijn recenter werk sluit aan bij mijn levenservaring. Als ik weer even wil nadenken over hoe het was en hoe het worden moet, zet ik een CD van hem op. De laatste jaren gebeurt dat steeds vaker. Hij geeft woorden aan mijn emoties, die hij op prachtige muziek heeft gezet. Woorden die ook mijn liefde voor de Franse taal nieuw leven hebben ingeblazen en die ik in het Nederlands vertaald heb. Het relativerende en vrolijke ‘Ce n’est rien’, het trieste en troostende ‘Donne-moi de tes nouvelles’, het romantische en verwachtingsvolle ‘Hotel des Caravelles’, het hartverscheurende ‘Souffrir par toi’, het voor vele kinderen van gescheiden ouders zo herkenbare ‘Double Enfance’, het bevrijdende ‘Je voyage’ en al die andere chansons die weggestopte tranen laten stromen of een lach op mijn gezicht toveren.


Ma Préférence

Voor mij is ‘Ma Préférence’ mijn préférence à moi. Elke keer als ik dit liedje hoor, ontroert het me. En omdat ik de vrouw was, ben en blijf zoals hij die in dit chanson bezingt, vond ik het gemakkelijk om te vertalen. "Ja ’t is waar/zoals ze met me omgaat is een beetje raar/ze kan zo stuurs zijn en oneindig zwijgen maar/ik hou van haar/zij is zo lief voor mij/Geloof me maar/de afstand die je voelt is haar onzekerheid/dus gun haar nog wat tijd/Het hoort bij haar/dat zij steeds elke blik vermijdt/ik hoor bij haar/ik wil haar nooit meer kwijt…"

Julien Clerc is een man die vrouwen begrijpt – hij wekt althans stellig die indruk. En vrouwen houden van zulke mannen. Tja. Zó simpel is het.


Julien Clerc en zijn vrouw Hélène Gremillon, hier op een foto uit 2012.

1,107 keer bekeken1 reactie

Recente blogposts

Alles weergeven