© 2023 by The Book Lover. Proudly created with Wix.com

 

La jupe en laine 

 

Des souliers noirs, une jupe en laine,

je ne dors plus, tu sais, je veille
Sur son sommeil

et tout ce qui la blesse me tue

Je ne vis plus, tu sais, je brûle

 et tout ce qui la blesse me tue
Jalouse et belle

tu sais je veille sur son sommeil

Elle se penche, elle se balance
Vous voyez bien que rien ne manque
Ni les silences, ni les serments
Ni les rubans fidèles et bleus, 

ni les querelles des amoureux

Quand vient le soir, n'allez pas croire
Qu'on fera l'amour dans le noir
Et dans la chambre, elle rit, elle ment
Et moi, je meurs d'amour pour elle

 

Les autres fois, je pense à elle

comme au bon Dieu, sans trop y croire
Le fol espoir de l'amour fou, elle danse, elle chante
Et quand elle sort, j'attends, j'attends
Je prie sûrement

Elle se penche, elle se balance
Vous voyez bien que rien ne manque
Elle change sa robe et l'eau des fleurs
Et moi, je meurs d'amour pour elle

Les autres fois, je pense à elle

comme au bon Dieu, sans trop y croire
Le fol espoir de l'amour fou, elle danse, elle rit
Et quand elle sort, j'attends, j'attends
Je prie sûrement

Paroles: Maxime le Forestier | Musique: Julien Clerc

 

De wollen rok

Haar zwarte pumps, een wollen rok

Ik doe geen oog meer dicht, ik waak

Terwijl ze slaapt

En sterf als wat dan ook haar kwetst

Ik leef niet meer, brand langzaam op
En sterf als wat dan ook  haar kwetst
Jaloers en mooi
Weet dat ik waak terwijl ze slaapt

 

Ze buigt volleerd, ze balanceert
Zie hoe het hier aan niets ontbreekt 

Geen enk'le snauw, geen eed van trouw

Geen boterbriefjes en geen spijt
Geen ruzies tussen haar en mij

En valt de nacht, nee – nooit gedacht
dat liefde daglicht niet verdraagt

Geloof me maar, ze liegt, ze lacht
En ik, ik sterf van liefd’  voor haar


En verder denk ik vaak aan haar

Zoals aan God voor ’t-geval-dat 

't Is idioot, zo smoorverliefd
Ze danst, ze zingt en als ze gaat
Wacht ik en bid uit alle macht

Ze buigt volleerd, ze balanceert
Zie hoe het hier aan niets ontbreekt
Ze schikt de bloemen en haar rok
en ik, ik sterf van liefd' voor haar

En verder denk ik vaak aan haar

Zoals aan God, voor 't-geval-dat
't Is idioot, zo smoorverliefd

Ze danst en lacht en als ze gaat
Wacht ik en bid uit alle macht

Met de lancering van de single La jupe en laine van het album Où s'en vont les avions? uit 2008 werd ook bekend dat er een nieuwe vrouw was in het leven van Julien Clerc. Nou ja, vroúw. Een meisje nog maar in de ogen van een aantal menopauzale fans. Hélène Grémillon heette de 25-jarige brunette en de liefde deed de inmiddels 55-jarige Julien zichtbaar goed. De broeierige tekst van Maxime le Forestier gecombineerd met het speelse arrangement van Benjamin Biolay leverde een verrassend vitaal chanson op. Ik vond het alleen een rare tekst toen ik hem voor het eerst hoorde. "Maar wat is nou de bedoeling van een wóllen rokje dan?" vroeg ik verbaasd aan een fan-vriendin. "Nou, dat dat uítgaat natuurlijk!" kraaide ze. Ach ja, natuurlijk c'est évident. Overal zit ook een liedje in...