© 2023 by The Book Lover. Proudly created with Wix.com

Jouez violons, sonnez crecelles 

 

Jouez violons, sonnez crécelles
En souvenir des demoiselles
Des demoiselles aux longs jupons
Sonnez crécelles, jouez violons

Si cette chanson vous rappelle
Le temps où vous étiez si belle
Où vous faisiez de vos jupons
Les voiles d'un bateau fanfaron

C'est que le temps est aux demoiselles
Ce qu'il est aux pauvres hirondelles
Il faut faire voler ses jupons
Il neige bien avant la saison

C'est une chanson roturière
Sans préambule et sans manière
Que je vous chante sans façon
Sonnez crécelles, jouez violons

Elle est peut être un peu légère
Cette pauvre chanson sans manière
Que jouent sur n'importe quel ton
Des crécelles mêlées aux violons

C'est que le temps est aux demoiselles
Ce qu'il est aux pauvres hirondelles
Il faut faire voler ses jupons
Il neige bien avant la saison

Il faut faire voler ses jupons
Il neige bien avant la saison 

Paroles: Etienne Roda Gil | Musique: Julien Clerc

Liedje van vroeger

 

Violen klinken en bevrijden

je hart verstrikt in vroeger tijden

De tijd waarin je sensueel

verleiden kon in zacht fluweel

 

‘k Hoop dat dit liedje jou geluk brengt

omdat je weer aan vroeger terugdenkt 

Je leefde toen van feest naar feest

maar ach, die tijd die is geweest

      

Denk nou niet dat je jeugd voorbij is

en dat wat er nog komt ‘tenzij’ is

Je mooiste jurk die is allang verjaard    

maar sneeuw is het mooist in maart

 

Het is een liedje zonder poespas

over de tijd dat je nog jong was

Ik zing het haastig en frivool

bevrijdend klinkt er een viool

  

Dit liedje zal niet lang beklijven

maar jij zult hier nog heel lang blijven

En na het allerlaatst akkoord

heb jij nog steeds het laatste woord

 

Denk nou niet dat je jeugd voorbij is

en dat wat er nog komt ‘tenzij’ is

Je mooiste jurk is allang verjaard    

maar sneeuw is het mooist in maart

Je mooiste jurk is allang verjaard

maar sneeuw is het mooist in maart

Weer zo'n wonderschoon walsje waar ik altijd zeer nostalgisch van word - terwijl ik nog zó jong ben! Maar ik zie ze gewoon voor me: die bekoorlijke dames uit de 19de eeuw met hun mooie japonnen, hartstochtelijk zwierend op betoverende vioolmuziek. In Jouez violons sonnez crécelles van Etienne Roda Gil zit af en toe onbegrijpelijk proza waar de man patent op had en waarover de meeste Fransen zelf ook hulpeloos de schouders ophalen. Ik voelde mij dus vrij om er zelf maar een interpretatie van te maken. Natuurlijk wel in de geest van de grote Roda Gil - Dieu ait son âme...